Psy Yorki Yorkshire Terrier

Jeżeli jesteście właścicielami psów rasy Yorkshire terrier lub innej rasy a chcielibyście zabrać swojego ulubieńca w podróż za granicę polski, musicie zapoznać się z nowymi zasadami przewozu psów. W moim artykule znajdziecie wskazówki dotyczące takiej podróży i koniecznych badań, szczepień oraz dokumentów jakie musi mieć Wasz pies. Przygotowania do wyjazdu ze swoim psem musicie rozpocząć u weterynarza. Tam zwierzę otrzyma serię szczepionek oraz chip, czyli wszczepiany pod skórę identyfikator. Chip jest wszczepiany obowiązkowo dla psów które chcemy przewieźć za granicę naszego kraju (niezależnie czy jest to york rasowy czy też nie) Wymóg ten wchodzi w życie od października i dotyczy psów, kotów i fretek. Ponadto na granicach z Wielką Brytanią i krajami skandynawskimi przepisy wymagają jeszcze wszczepionego mikrochipa i wyników badań przeprowadzonych na pół roku przed wyjazdem, które przeprowadza się aby oznaczyć poziom przeciwciał neutralizujących wirus wścieklizny. Przed podróżą trzeba będzie też zrobić ulubieńcowi badania krwi, potwierdzające skuteczność szczepionki na wściekliznę. Wyniki tego badania należy przesłać do specjalnego, zatwierdzonego przez Unię Europejską laboratorium. Paszport dla naszego yorkshire terrier -a zachowuje ważność do końca życia naszego pupila, są w nim informacje kim jest jego właściciel, jaki jest numer mikrochipa oraz dane na temat zdrowia i szczepień.

Zastanów się czy możesz mieć psa

Po pierwsze, czy mamy dostatecznie dużo czasu na zajmowanie się pieskiem pies to nie zabawka i nie opiekujemy się nim tylko wtedy, dgy mamy na to ochotę – york pies to ogromny obowiązek !!! Pamiętajmy o tym, że zajmowanie się psem to nie tylko spacery i karmienie. Dla yorka najważniejszy jest kontakt z właścicielem i wspólne zabawy. Zastanówmy się czy jest w nas dostatecznie dużo miłości i cierpliwości dla naszego nowego pupila. Czy będziemy umieli wybaczyć zniszczony dywan i pogodzić się z tym, że nasze mieszkanie od tej pory nie będzie już idealnie czyste, a wręcz w niektórych przypadkach totalnie zdewastowane . Jeżeli mieszkamy na piętrze weźmy pod uwagę fakt, że w ciągu pierwszych kilku miesięcy należy znosić i wnosić szczenię na rękach. Przemyślmy też, czy potrafimy kochać yorka tak mocno, żeby opiekować się nim kiedy będzie chory lub stary.

No i najpoważniejszy problem: WAKACJE. Dla wielu psów to czas wielkiej tragedii. Schroniska dla zwierząt zapełniają się zwierzętami wyrzucanymi tylko dlatego, że podczas urlopu „nie ma co z nimi zrobić”. Jeżeli nie jesteśmy w stanie na czas wyjazdu zapewnić pupilowi opieki, zrezygnujmy z zakupu psa dla jego dobra. Pies na wczasach jest dla nas uwiązaniem i najczęściej nie zabieramy go z sobą.

Sprawmy sobie yorkshire terrier -a tylko wtedy, gdy jesteśmy w stanie uznać go za członka rodziny i traktować z należytym mu szacunkiem i miłością. Kiedy już po przemyśleniu wszystkiego zdecydujemy się na nabycie szczeniaka, pomyślmy jaki pies będzie najodpowiedniejszy dla nas i naszej rodziny. Weźmy pod uwagę: płeć i temperament kandydata na naszego przyjaciela.

 Yorki Papilotowanie
Jest to prosty zabieg, ale wymagający wiele cierpliwości i od psa, i od właściciela. Pierwsze próby przyzwyczajenia młodego yorkshire terriera do noszenia papilotów zaczynamy, gdy tylko jego włos osiągnie dostateczną długość. W sklepach zoologicznych można kupić specjalne gumki do papilotów – cieniutkie i elastyczne, w zasadzie identyczne z gumkami dentystycznymi. Włosy zawija się w specjalne bibułki do papilotów (bardzo drogie!), ale przy pewnej wprawie można używać w tym celu także zwykłych bibułkowych serwetek, byle dość gładkich (niektórzy hodowcy używają trwałych, wielokrotnego użytku papilotów z naturalnego jedwabiu). Psu o natłuszczonym i rozczesanym włosie robi się wzdłuż grzbietu (od podstawy czaszki po nasadę ogona) staranny przedziałek, a rozdzielony włos opada na boki. Następnie szczotką lub grzebieniem o cienkich i dość rzadko rozstawionych zębach dzieli się włosy na pasemka i każde z nich oddzielnie zawija w papilot: układa się je pośrodku bibułki i zagina z każdej strony po jednej trzeciej szerokości papilota do środka, po czym składa bibułkowy paseczek na trzy lub cztery (na pół i jeszcze raz na pół) i owija gumką, tak by umocować go stosunkowo blisko skóry, ale w żadnym razie nie napinać włosa ani nie pozwalać papilotom dyndać się swobodnie na włosach, bo je po prostu oberwą (lub w najgorszym wypadku, psiak je odgryzie…). Na każdym boku psa robi się cztery lub pięć papilotów! Najtrudniej założyć papiloty na włos na pysku (wąsy, brodę) i na ogonie. Pamiętajmy, by na buzi założyć oddzielne papiloty na wąsy, a oddzielne na brodę – jeśli tego nie zrobimy, pies po prostu nie będzie mógł otworzyć pyska! Jednocześnie pamiętajmy, że papiloty na pysku muszą być stosunkowo małe, a założone możliwie blisko skóry, tak by nawet przypadkiem nie mogły dostać się do otwartego pyska! Niełatwo jest także założyć papiloty na ogon, zwłaszcza u coraz częściej spotykanych Jorków o długim, nie obcinanym i zazwyczaj noszonym nad grzbietem ogonie (papiloty, zwłaszcza u młodych psów, mogą swym ciężarem wpływać na sposób noszenia ogona). Przy papilotowaniu włosa na ogonie pod żadnym pozorem nie wolno zakładać gumki na sam ogon! Ma ona obejmować jedynie włos; jeśli o to nie zadbamy i obręcz z gumki zacznie uciskać ogon, to w błyskawicznym tempie może dojść do bardzo nawet poważnych jego obrażeń. Papilotowanie wymaga pewnej wprawy, a trzeba to robić stosunkowo szybko, by nawijać na bibułki zawsze włos wilgotny i natłuszczony, nie pozwalając, by wysechł, bo to zaprzeczy samej idei papilotów. Ostatecznie pies ma założonych trzynaście do szesnastu papilotów na całym ciele, ujmujących całą sierść. Większość naszych jorków bez oporów godzi się z papilotowaniem, nie widząc niczego złego w codziennej procedurze, a nawet wprost przeciwnie – uznając ją za widomy znak zainteresowania właściciela. Codziennej, bo papiloty trzeba zmieniać młodym psom codziennie, a starszym, o dłuższym włosie – co drugi dzień. Zdejmujemy gumki (zazwyczaj po prostu uważnie je przecinając, tak by nie uciąć ani kosmyka włosów), rozwijamy papiloty, wyschnięty włos ponownie natłuszczamy, rozczesujemy i… zawijamy na nowo, starając się, by do papilotów trafiały pasemka włosów szerokości nieco innej niż poprzednio (włosy na brzegach papilotów są najmocniej naciągnięte, więc nie powinno to zawsze trafiać na tę samą kępkę).
Skoro już wiadomo, czym jest papilotowanie i ile wymaga uwagi i czasu, pora odpowiedzieć sobie na pytanie, po co to w ogóle robić. Otóż papiloty mają dwojakie, a może nawet potrójne znaczenie dla pielęgnacji szaty: po pierwsze, natłuszczony włos chłonie jak gąbka wszelkie zabrudzenia, a jak wiadomo – „brudny włos nie rośnie”. Papiloty chronią więc włos przed zabrudzeniem. Po drugie, pomagają zadbać o stałe, w miarę równomierne natłuszczenie włosa, które bardzo korzystnie wpływa na jego rozwój. Wreszcie, last but not least, papiloty zapobiegają zaczepianiu delikatnymi włosami o cokolwiek w otoczeniu i ich utracie. Trzeba jednak mieć świadomość, że psy niedopilnowane i nieprzyzwyczajone do noszenia papilotów mogą próbować je, zwłaszcza w pierwszej chwili, zdjąć, co zniweczyłoby wszelkie starania o wyhodowanie jak najdłuższego włosa. Jest to jeden z powodów, dla których psom tej rasy z reguły zakłada się na tylne kończyny skarpetki, utrudniające drapanie się, a więc i wyrywanie włosów. Bywa też, że york większość życia wystawowego spędza w specjalnym leciutkim kombinezonie. Nie jest to, jak często sqdzq laicy, skłonność do uałowieczania psów i traktowania ich jak żywe lalki, ale raczej czysto praktyczna konieczność. Chcę podkreślić, że natłuszczanie i nawet codzienne papilotowanie włosa yorków w żadnym razie nie zwalnia nas od regularnych kąpieli psa, nie rzadszych niż co 10-12 dni. Przed kąpielą warto rozwinąć go z papilotów i nałożyć na włos któryś z preparatów odżywiających na bazie lekkiego roztworu tłuszczu. I to właściwie cała tajemnica pięknego włosa yorkshire terrierów: kąpiel, natłuszczenie, kąpiel… Trzeba jed-nak pamiętać, aby w żadnym razie nie zmienić psa w ociekającą tłuszczem szprotkę – naoliwienie włosa nie oznacza skąpania go w tłuszczu. Wszelkie odżywki dla yorków mają zazwyczaj w składzie jedynie kilkanaście procent tłuszczu, a reszta to substancje konserwujące, odżywcze i cały komplet witamin.

Kąpiel Yorka

Zajmijmy się zatem na chwilę kąpielą: po pierwsze – yorka trzeba zapoznać z wanną czy umywalką już we wczesnej młodości, około 2,5-3 miesięcy życia (jeśli nie wcześniej…). Obowiązują pod tym względem wszystkie zasady podane w rozdziale o kąpieli: i wyłożenie dna wanny (miski) czymś, co zapobiegnie ślizganiu się kąpanego psa, i co najmniej dwukrotne mycie włosa szamponem, i stosowanie odżywki (jak zwykle – najlepiej bez spłukiwania), i absolutny zakaz mocnego wycierania psa „do sucha”.

Jak wszystkie psy długowłose, yorkshire terrier jest bardzo podatny na skołtunienia i zawężlenia sierści, więc w żadnym razie nie wolno go wycierać! Wyjętego z wanny i ociekającego wodą, zawijamy w ręcznik frotte, zostawiamy na chwileczkę, po czym… zmieniamy ręcznik! Po kilku takich zmianach pies będzie dostatecznie podsuszony, abyśmy mogli przystąpić do kolejnego etapu: nałożyć na dłonie nieco stosownego balsamu i wmasować go starannie we włosy psa. Odpowiednie specyfiki ma w swej ofercie właściwie każda firma produkująca kosmetyki dla psów i jakkolwiek właściciele yorków wystawowych w naszym kraju upodobali sobie linię Jean Pierre Hery, kosmetyki lv San Bernard czy KV są równie skuteczne. 0 polskich odżywkach -a właściwie o ich jakości – nie mogę powiedzieć, niestety, niczego dobrego.

Dopiero gdy cały pies jest już „zabalsamowany”, przystępujemy do właściwego suszenia: nawiew kierujemy na kolejne partie ciała psa, pamiętając o tym, by suszarka nie grzała z pełną mocą! Pomijając już fatalny wpływ na włos zbyt gorącego powietrza, sprawiającego, że włos rozdwaja się na końcach i łamie, podobnie jak ludzki, pamiętajmy o olbrzymim ryzyku poparzenia psa! Suszarką trzeba zawsze operować tak, by strumień powietrza układał rozczesywane włosy w tym samym kierunku, w jakim mają leżeć po wysuszeniu (a więc -w przypadku yorkshire terriera – od góry w dół). Ważnym zabiegiem pielęgnacyjnym związanym z kąpielą jest także wyczesanie (na mokro!) włosów pod oczami i na bokach uszu oraz brody i wąsów. Wśród hodowców zdania są podzielone – czy używać do tego maleńkiego grzebyka o dość nielicznych i szeroko rozstawionych zębach (podobnego do tych, jakich używa się w ludzkich zakładach fryzjerskich do rozczesywania męskich bród), czy też raczej okrągłej włosianej szczotki, choć wydaje się, że ta nadaje się tylko do bardzo wypielęgnowanego włosa.
Powyższa procedura kąpieli obowiązuje do czasu skończenia przez jorka 7-8 miesięcy życia, choć wyjątkowo zawzięci właściciele już wcześniej, około czwarte-go-piątego miesiąca zaczynają dbać o psi włos znacznie intensywniej. Polega to w największym skrócie na odżywianiu włosa za pomocą specjalnych odżywek, a także – a może przede wszystkim – natłuszczaniu i papilotowaniu rosnących włosów (gdy tylko osiągną wystarczającą długość, by można było zawinąć je w papiloty). Przede wszystkim włos intensywnie natłuszcza się przed kąpielą! Na mniej więcej półtorej godziny przed wstawieniem psa do wanny spryskuje się go całego albo specjalnymi preparatami odżywiającymi włos, albo zwykłą emulsją, powstałą dzięki starannemu wymieszaniu jakiegoś lekkiego tłuszczu (olejku norkowego, oleju kokosowego lub z jojoby) z ciepłą przegotowaną wodą w proporcji 2:1. Niektórzy hodowcy preferują czyste oleje, nie rozcieńczane wodą, co nie zawsze ma znaczenie, a stosowanie sprayów pielęgnacyjnych z olejkiem norkowym jest, moim zdaniem, wręcz niewskazane. Niektóre z nich (np. dość popularny Pflegespray firmy Trixie) robi się na bazie eteru, który wprawdzie doskonale rozpuszcza tłuszcze i ułatwia ich wchłanianie, ale jest zarazem bardzo niebezpieczny dla samej struktury włosa!
Po upływie czasu przeznaczonego na wchłonięcie preparatu przez włos (co trwa przynajmniej godzinę, ale bardzo zależy od rodzaju preparatu, więc koniecznie przeczytajmy wskazówki producenta), starannie psa kąpiemy i suszymy jak dotychczas. Procedurę tę należy powtarzać nie rzadziej niż co 7 dni, zwłaszcza jeśli przed naszym pupilem otwiera się szansa kariery wystawowej. Kolejny etap tajemnej wiedzy fryzjerskiej to właśnie papilotowanie.

Wielu ludzi, zwłaszcza tych interesujących się na wystawach psów maleńkimi yorkshire terrierami, jest przekonanych, że psy tej rasy wymagają wielce skomplikowanej pielęgnacji. Nic bardziej mylnego – zabiegi pielęgnacyjne są u Yorków wyjątkowo proste i w zasadzie sprowadzają się do jednego słowa: kąpać! Struktura włosa Yorka jest bardzo podobna jak u człowieka i jeśli będziemy dbać o jego szatę tak, jak wzorcowo o własne włosy, to z pewnością nie popełnimy błędu!

Oczywiście, trzeba jednak dodać do tego dodatkowe zabiegi, ale żaden z nich nie jest obcy kosmetologii ludzkiej.
Pamiętajmy tylko, że w przeciwieństwie do wielu innych ras (ale za to podobnie jak u wielu ras ozdobnych), york nie ma określonej ostatecznej długości włosa (a przynajmniej nie jest nam ona znana), który podobnie jak choćby maltańczykom czy shih tzu, może mu rosnąć w nieskończoność…

Strzyżenie Yorków Włos yorkshire terriera rośnie całe życie, więc gdybyśmy nie przycinali szaty („sukienki”) naszym pupilom, to wkrótce spływałaby na ziemię i uniemożliwiała psom poruszanie się. Dlatego też większości psów przycina się ją na długość tuż poniżej ziemi (o pół centymetra dłużej niż wynosi wysokość psa mierzona w kłębie). Amerykanie, którzy od dawna zaniechali europejskiego obyczaju prezentowania jorków na ozdobnych pudełkach (czasami złośliwie nazywanych katafalkami) i dla których pies, choćby i najmniejszy, musi się zgrabnie poruszać, przycinają ich szatę jeszcze krócej, pół centymetra powyżej podłoża. Podczas ruchu psa włos tej długości wspaniale się prezentuje, nie szpecąc pracy kończyn, widocznych spod przykrótkiej, jak na kontynentalne obyczaje, sukienki. Niezależnie jednak od kontynentu, wszędzie yorkshire terrier ma mieć maleńkie, spiczaste uszka, stojące na baczność. Przygotowując psa do pokazu zawsze starannie strzyżemy mu włos na uszach maszynką, jak najkrócej, i nożyczkami obrębiając końce, aby tworzyły ostre trójkąciki. Na bokach tylnej powierzchni małżowiny od strony środka głowy zostawiamy jednak długi włos, poczynając od połowy (a u psów o większych uszach – od jednej trzeciej) wysokości, służący do zawiązania „koguta”, zwanego z angielska „top-knot”. Grzebieniem zbiera się włosy z całej głowy (czoła i boków) między wyimaginowanymi liniami przebiegającymi od zewnętrznego kącika oka do podstawy ucha, a także z tyłu głowy – do linii osadzenia uszu i nieco dalej, z potylicy. Zbieramy je w jeden kosmyk, tak by maksymalnie zbliżyć do siebie kąciki obrębionych uszu (miejsca między nimi powinno być właśnie tylko na ów kosmyk włosów). Uszy, przytrzymane zebranymi włosami, powinny stać na głowie pionowo jak drut, z końcami sterczącymi dumnie na wysokości środka oka (choć w praktyce dopuszcza się, by czubek ucha był na wysokości zewnętrznego kącika oka). Tym samym grzebieniem zbieramy jeszcze włosy z przełomu czołowego między oczami) i zawijamy na palcu kucyk tuż za uszami, po czym związujemy go gumką, taka jak do papilotów, i – jeśli jesteśmy wierni tradycji – zapinamy na nim czerwoną kokardkę. Tak oto york jest gotów do pokazu! Nigdy, przenigdy nie ściągajmy gumki z „koguta” -zawsze trzeba ją przecinać, delikatnie operując nożyczkami, bo o ile gumki do papilotów można jeszcze zdjąć z psa, nie wyrywając mu włosa, o tyle na głowie nie sposób tego zrobić. Nigdy także nie zakładajmy kokardki bezpośrednio na włosy – zawsze najpierw trzeba spiąć je gumką!

I na koniec dwie uwagi praktyczne – jeśli mamy w domu yorka samca, to choćbyśmy i rozwinęli go na dzień czy dwa z papilotów, nie możemy zrezygnować z nich na bokach w okolicach genitalnych. Samczyki, podnosząc nogę przy siusianiu, zazwyczaj brudzą sobie sukienkę, a jedynym sposobem zapobieżenia temu jest podpięcie jej papilotem. Na dodatek źle założone papiloty utrudniają yorkom załatwienie się, więc trzeba uważnie obserwować psa, czy nie utrudniliśmy mu czynności fizjologicznych i czy przypadkiem nie pobrudził sobie włosa moczem lub kałem – jeśli tak się stało, to czym prędzej do wanny, bo mocz trwale farbuje włos! Dla ułatwienia sobie pracy można starannie i bardzo ostrożnie wyciąć nożyczkami włosy wokół penisa, a zwłaszcza przed nim. I druga uwaga – w sklepach często można dostać „grzebienie dla yorka”, o regularnie rozstawionych metalowych zębach, obracających się wokół własnej osi. Grzebień taki można zalecić dla psów nie noszących papilotów, bo obracające się zęby nie wyrywają włosa przy czesaniu. Psom starannie papilotowanym narzędzie takie po prostu nie jest potrzebne.

Programy profilaktyczne poza szczepieniami obejmują również odrobaczanie zwierząt. Jest to bardzo istotna kwestia. Pasożyty bowiem są zagrożeniem nie tylko dla zdrowia zwierząt, ale także dla ludzi, głównie dzieci (przede wszystkim jeśli chodzi o tasiemczyce i glistnice). Obecność pasożytów (ich form inwazyjnych) w środowisku zewnętrznym, po wydostaniu się z organizmu żywiciela jest jednym z podstawowych warunków rozprzestrzeniania się ich wśród zwierząt i ludzi. Najczęściej pasożyty (formy inwazyjne) wydostają się z organizmu zwierzęcia wraz z jego wydzielinami i wydalinami.

Regularne odrobaczanie jest bardzo ważne, aby chronić yorka przed wewnętrznymi pasożytami. Niektóre rodzaje pasożytów, mogą poza tym przenosić się na człowieka.

Choroby pasożytnicze są niebezpieczne dla yorków a w szczególności szczeniaków. Mogą doprowadzić do zahamowania wzrost i wycieńczenia szczeniaka. Małe yorki narażone są na infekcje pasożytnicze już w trakcie porodu, dlatego tak ważne jest częste odrobaczanie młodych. Pierwsze odrobaczanie można już przeprowadzić w 2 tygodniu życia szczeniąt odpowiednio dobranym przez lekarza weterynarii preparatem.

Jak uchronić yorka przed robakami?

Kleszcze są pasożytami skórnymi bytującymi u psów w tym również yorków na podbrzuszu, między palcami i na głowie. Niektóre gatunki mogą atakować także bydło, konie i owce. Samice po kopulacji opuszczają żywiciela i po kilku dniach składają na ziemi (głównie u podstawy traw) tysiące jaj, z których po upływie 3-10 tygodni wylęgają się larwy. Wędrują j
one na wierzchołki traw i krzewów, skąd atakują przeważnie drobne gryzonie. Po ssaniu krwi przez kilka dni, larwy opadają na ziemię i po kilku tygodniach przekształcają się w nimfy. Te atakują większe ssaki i około tygodnia ssą krew, następnie opuszczają żywiciela, linieją i przekształcają się w dojrzałe kleszcze. Okres całego cyklu rozwojowego kleszczy wymaga kilkakrotnej zmiany żywiciela i zależy od warunków klimatycznych (temperatury i wilgotności) oraz od możliwości zdobycia pokarmu. W poszczególnych stadiach rozwojowych mogą bez pokarmu przebywać od około 1,5 roku do 4,5 lat.
Naturalnym siedliskiem kleszczy są lasy liściaste, łąki i pastwiska zarośnięte krzakami. : Ulubionymi roślinami ogrodowymi są krzaki leszczyny, agrestu i malin. Inwazja kleszczy nasila się w porze wilgotnej i ciepłej.
Chorobotwórcze działanie tego pasożyta polega na mechanicznym i chemicznym drażnieniu skóry yorkshire terrier – a, co wywołuje świąd i miejscowy odczyn zapalny. Yorki stają się niespokojne, ocierają o swędzące miejsca, co prowadzi do lokalnych wyłysień, mechanicznych urazów i powstawania ognisk martwicowych, mogących powodować infekcję bakteryjną, stany zapalne, a nawet ropne. Silna inwazja kleszczy, zwłaszcza u młodych psów, może być powodem niedokrwistości, osłabienia i ogólnego zatrucia spowodowanego toksycznym działaniem wydzieliny owadów. Duże znaczenie przypisuje się kleszczom przy przenoszeniu innych chorób zakaźnych (babeszjoza, piroplazmoza, choroby wirusowe). Przy nieumiejętnym usuwaniu kleszczy, rozerwaniu ich i pozostawieniu ryjków w skórze, tworzą się w tych miejscach przetoki ropne i trwałe zgrubienia skóry.
Przy zwalczaniu kleszczy stosuje się płynne insektycydy do kąpieli, opryskiwań lub zmywań. Przy silnej i dłużej utrzymującej się inwazji zabiegi należy przeprowadzać kilkakrotnie w odstępach 3-7-dniowych. Pojedyncze kleszcze u psa należy posmarować tłuszczem, terpentyną, a po kilku minutach delikatnie (aby nie oderwać ryjka) usunąć je przez
zdrapanie. Unikamy spacerów z psami w miejscach, gdzie mogą być narażone na atak pasożyta oraz systematycznie pielęgnujemy sierść yorkshire terrier -a, co pozwala na wczesne wykrycie inwazji.

Letni okres jest najlepszą porą na wędrówki z yorkiem po lesie oraz łąkach. Miło spędzić chwile ze swoim psim przyjacielem na łonie natury – długi spacer po łąkach to najlepsza chwila relaksu dla nas oraz możliwość wybiegania się przez naszego psa. Jednaj taki przyjemny spacer może mieć nieprzyjemny koniec – Kleszcze – a wręcz ich plaga jaka się rozpoczyna w okresie letnim jest nie do zniesienia.

Yorki i kleszcze – jak poznać wroga ?
Kleszcze należą do podrzędu Ixodides (kleszczowce). Interesujące nas kleszcze twarde należą do rodziny Ixodidae – kleszczowate. Występują we wszystkich strefach klimatycznych. Ich największa aktywność przypada na miesiące kwiecień – maj oraz sierpień – wrzesień. Naturalnym siedliskiem kleszczy są lasy liściaste i mieszane. Ale występują one również na łąkach lub pastwiskach. Kleszcze przebywają na liściach drzew oraz na wierzchołkach traw czatując na swojego przyszłego żywiciela. Są bardzo małymi pasożytami ale przenoszą bardzo groźne choroby zakaźne i pasożytnicze. Kleszcze umiejscawiają sie na psie w miejscach mało owłosionych oraz gdzie skóra psa jest najcieńsza (podbrzusze, głowa, szyja, okolice uszu)

BABESZJOZA – groźna choroba psów

Objawy:

W przypadku yorków oraz innych psów kleszcze są niebezpieczne przede wszystkim z powodu przenoszenia pierwotniaka o nazwie BABESIA CANIS. Jest to czynnik etiologiczny popularnej choroby zwanej BABESZJOZA. Pierwotniaki te są przenoszone wraz ze śliną kleszczy. Po dostaniu się do układu krwionośnego psa umiejscawiają się w jego krwinkach czerwonych (ERYTROCYTACH). Babeszjoza u psów może mieć przebieg ostry lub przewlekły Choroba zazwyczaj rozpoczyna się wzrostem temperatury. Pies traci apetyt, jest osłabiony, osowiały, często poleguje. Właściciel szybko zauważy postępującą utratę kondycji i masy ciała. Jako następne, pojawiają się objawy niedokrwistości (bladość błon śluzowych) i żółtaczki (zażółcenie błon śluzowych). Chorobie towarzyszy hemoglobinuria – krwiste zabarwienie moczu (jest ciemno brunatny, często mówimy wręcz, że wygląda jak coca-cola). Inne objawy, które mogą towarzyszyć chorobie to biegunka i wymioty. W przewlekłej postaci choroby objawy są słabiej zaznaczone. Najczęściej stwierdza się wychodzenie, osłabienie i niedokrwistość.

Pierwsza ruja – cieczka występuje u suki w wieku 6-12 miesięcy, a następnie co kilka miesięcy. Nie należy jednak kryć yorka już w czasie pierwszej rui. Suka jest jeszcze zbyt młoda i nie na tyle rozwinięta, aby bez szkody dla własnego organizmu znieść ciążę i okres karmienia szczeniąt.
Przepisy Związku Kynologicznego pozwalają na krycie po ukończeniu 18 miesięcy życia suki. W czasie cieczki zaznacza się obrzęk zewnętrznych narządów płciowych i pojawia wyciek z pochwy – w pierwszych dniach o zabarwieniu krwistym, w późniejszych – coraz jaśniejszy. Około 9-12 dnia od początku krwawienia suka najczęściej dopuszcza do siebie psa, odstawia ogon i unosi srom.
Jeżeli nie decydujemy się na krycie, lepiej jest izolować sukę od kontaktów z psami od początku krwawienia do końca okresu zainteresowania samcem (około 18-24 dni). Należy zaznaczyć, że krycie jednym psem nie wyklucza możliwości pokrycia przez innego, bez naszej aprobaty (np. na spacerze). W jednym miocie mogą urodzić się szczenięta po kilku ojcach. Zarówno psy, jak i suki w czasie cieczki, są bardzo pomysłowe, jeśli chodzi o organizowanie ucieczek.
W sprawie krycia należy porozumieć się wcześniej z opiekunem sekcji rasy odpowiedniego Oddziału Związku Kynologicznego, który skieruje sukę do wybranego dla niej reproduk­tora i zorientuje właściciela suki w aktualnie obowiązującej procedurze hodowlanej Związku.
W czasie krycia należy uważać, aby suka nie pogryzła psa. Agresja suki może zniechęcić do krycia, zwłaszcza młodego psa. Dowodem na to, że krycie przebiega prawidłowo jest „związanie się – skleszczenie” psa z suką. Zwierzęta stoją wówczas obok siebie lub zwrócone do siebie zadami, połączone narządami kopulacyjnymi. Trwa to od kilku do kilkudziesięciu minut. Jeżeli cieczka się utrzymuje i suka wykazuje nadal chęć dopuszczenia samca, krycie należy powtórzyć po upływie 36-48 godzin.
Na 2-3 tygodnie przed spodziewaną cieczka suka powinna być odrobaczona i w razie potrzeby otrzymać konieczne szczepionki. Jakkolwiek ciąża trwa u suki średnio 63 dni, porodu należy się spodziewać od 60 do 66 dnia

Ciąża od zapłodnienia – jeżeli suka do momentu krycia była odpowiednio karmiona i jest w dobrej kondycji, nie ma
konieczności wzbogacania diety w początkowym okresie ciąży. W 5 tygodniu apetyt wzrasta i należy zwiększyć ilość podawanego pokarmu oraz liczbę karmień dziennie. Szczególnie ważne jest zapewnienie stałego dostępu do wody.
Ruch w miarę rozwijania się ciąży zostaje ograniczony przez sukę samorzutnie. Podczas ciąży nasz Yorkshire Terrier nie powinien wykonywać forsownych zajęć, połączonych z wykonywaniem gwałtowych ruchów, skoków, pokonywania przeszkód i innych. Słusznym jest zbadanie suki w 3-5 tygodniu ciąży przez lekarza weterynarii, omówienie z nim sprawy porodu i zapewnienia opieki lekarskiej na ten okres.

Spodziewamy się szczeniąt – Jeśli termin porodu zostaje przekroczony o więcej niż 3 dni, należy koniecznie zasięgnąć fachowej porady lekarza weterynarii. Na 2-3 dni przed porodem brzuch suki opuszcza się, powiększają się gruczoły mleczne i pojawia się w nich mleko. Zdrowy York najczęściej rodzi bez trudności i nie trzeba jej w tym przeszkadzać. Należy jednakże obserwować suczkę, gdyż przed porodem staje się niespokojna, dyszy, drapie podłogę, szuka zacisznego miejsca. Niekiedy ignoruje przygotowane posłanie i wtedy należy ograniczyć możliwość poszukiwania nowych miejsc. Yorkshire Terrier często znajduje miejsce nieodpowiednie, gdzie trudno ją obserwować i pomóc w razie potrzeby. Miejsce na poród powinno być wyścielone czystymi ściereczkami, które można, po zamoczeniu wodami płodowymi, usunąć i zastąpić suchymi. Bóle porodowe przechodzące w parcia zaczynają się jako rytmiczne, następujące po sobie serie skurczów brzucha. Zazwyczaj odchodzi przy tym część wód płodowych. Pierwsze szczenię powinno pojawić się od kilkunastu minut do dwóch godzin od rozpoczęcia mocnych parć. Jeśli miną 2-3 godziny i nie urodzi się szczenię – należy skontaktować się z lekarzem weterynarii.
Szczenięta yorki są wypierane z pochwy główką lub tylnymi kończynami w błoniastym worku płodowym. Po urodzeniu się szczenięcia należy błonkę przerwać, aby szczenię mogło oddychać powietrzem atmosferycznym. Przeważnie matka sama uwalnia noworodka z błon, przegryza pępowinę, a liżąc szczenię oczyszcza je z wód i błon płodowych, pobudza krążenie i oddychanie. Łożyska suka najczęściej zjada. Przy nerwowych sukach należy interweniować, nie pozwalając na zbyt gwałtowne i długie wylizywanie pępowiny, co może uszkodzić szczenię. Jeżeli pępowina nie jest oderwana lub jest zbyt długa, należy ją odciąć w odległości 1-2 cm od brzucha zdezynfekowanymi nożyczkami, a koniec zacisnąć palcami i zdezynfekować. Ciemnozielone, prawie czarne zabarwienie błon płodowych lub wycieku nie powinno przerażać właściciela, gdyż jest to barwa normalna w tym okresie. Niepokojący jest obfity wyciek o kolorze żywoczerwonym, gdyż może świadczyć o krwotoku oraz wyciek ropny, cuchnący, co przemawia za obumarciem płodu.
Yorki szczenięta przychodzą na świat w odstępach co 30-60 minut, a nawet kilku godzin. Prawie natychmiast po urodzeniu zaczynają ssać matkę. Podczas gdy rodzą się kolejne szczenięta, poprzednie można usunąć z legowiska i włożyć do ciepłego pomieszczenia, aby nie przeszkadzały suce w akcji porodowej, a także – aby uniknąć przygniecenia. Szczenięta szybko tracą ciepło i może być im potrzebne sztuczne nagrzewanie (np. grzałką z ciepłą wodą lub poduszka elektryczna). Ważne jest utrzymanie szczeniąt w ciepłym pomieszczeniu w okresie pierwszych 10 dni życia.
Sukę można wyprowadzić w przerwie pomiędzy narodzinami kolejnych szczeniąt i pozwolić jej załatwić się. W czasie porodu należy również zapewnić jej możliwość picia. Zazwyczaj w miocie rodzi się 2 do 6 szczeniąt, ale mioty o 5-7 szczeniętach są rzadkością u Yorkshire Terrier -ów. Po zakończonym porodzie suka powinna być wyprowadzona (nawet wbrew jej woli) na krótki spacer, w czasie którego może oddawać mocz z domieszką krwi i wydzielin z dróg rodnych. Suka „oczyszcza się” do dwu miesięcy po porodzie. Od czasu porodu należy podawać suce taki pokarm, aby nie wystąpiła biegunka, do której york ma w tym okresie i naturalne skłonności (wzrost temperatury, zjedzenie łożysk, duża ilość mleka otrzymywana j w pokarmie i inne). Jeśli podczas porodu lub po nim wystąpią komplikacje, niepokojące właściciela, trzeba niezwłocznie porozumieć się z lekarzem weterynarii.
Laktacja – W czasie 24 godzin po porodzie suka powinna odzyskać normalny apetyt. Brak apetytu w tym okresie jest najczęściej objawem wskazującym na chorobę. W dzień lub dwa po porodzie należy zwrócić się do lekarza weterynarii z prośą o obcięcie szczeniętom dodatkowych palców. Szczenięta ssą matkę kilkanście razy w ciągu doby. Nie każde ssanie sutków świadczy o pobraniu przez szczenię pokarmu. York suka oddaje mleko odruchowo w kilka do kilkunastu minut od przyssania się szczeniąt. Jeżeli pilnie obserwujemy karmienie, widać to wyraźnie po naprężeniu ciałek szczeniąt, wygięciu do góry i zesztywnieniu ogonków, szybkim wzroście objętości brzuchów i charakterystycznym dźwięku wydawanym przez szczenięta, „kum­kaniu”. Samo oddanie mleka trwa bardzo krótko (2 do 4 minut), następuje wówczas całkowite pobranie porcji mleka wystarczającej na 2-4 godziny. Jeżeli suka jest zaniepokojo­na, zdenerwowana, chora lub ma brak pokarmu – okres pustossania znacznie przedłuża. Jeśli szczenięta pobierają pokarm, śpią spokojnie, matka je wylizuje, a w miarą wzrostu zaczynają się poruszać, początkowo chwiejnie, a następnie coraz pewniej, jest to najlepszym świadectwem ich zdrowia i prawidłowego rozwoju. Yorki otwierają oczy od 9 do 16 dnia życia. W przypadku braku pokarmu u matki lub złej jego jakości szczenięta są chude, o zlepionym włosie, okolicę odbytu mają powalaną kałem, piszczą, mruczą.