Psy Yorki Yorkshire Terrier

Jakiego wybrać szczeniaka ?

Przed zakupem szczeniaka powinniśmy się zastanowić czy faktycznie będziemy dysponować odpowiednią ilością czasu jaką będziemy mogli poświęcić dla naszego nowego przyjaciela. Moim zdaniem powinna to być bardzo przemyślana decyzja, gdyż nie jest to zakup na jeden czy dwa lata, tylko na kilkanaście. Szukając naszego yorka zazwyczaj wertujemy strony gazet z ogłoszeniami i oczywiście największe źródło informacji – Internet. Pamiętajmy jednak że nie wszystkie informacje umieszczone na łamach ogłoszeń nie są pełne. Dlatego powinniśmy zwrócić szczególną uwagę na ogłoszenia niewiadomego pochodzenia lub oferty sprzedaży szczeniaków po bardzo niskich cenach. Rzadko się zdarza, aby szanująca się hodowla psów rasy Yorkshire Terrier sprzedawała swoje psy poniżej standardowej ceny rynkowej.

Odradzam zakup psów nierodowodowych. Bardzo często zdarza się tak, że właśnie te psy najczęściej chorują – dlaczego ? Pseudo hodowcy sprzedając te psy nie myślą o zdrowiu i wyglądzie tych szczeniąt w późniejszym wieku – zaślepia ich zysk jaki mogą uzyskać ze sprzedaży psów. Nie myślą o podstawowych szczepieniach, przez co szczeniaki chorują na parwowirozę, nosówkę oraz wiele innych… Fakt, te psy kosztują połowę ceny Yorków rodowodowych (sam miałem pierwszego yorka nierodowodowego) jednak jak zapewniał mnie hodowca nie wyrósł na typowego psa tej rasy. Dlatego stanowczo odradzam Yorki bez rodowodu.

Gdy już mamy „upatrzoną” hodowlę w której zamierzamy kupić naszego szczeniaka powinniśmy dowiedzieć się podstawowych informacji o rodzicach naszego przyszłego pupila. Dzięki tym informacjom będziemy – oczywiście w przybliżeniu – wiedzieć jak będzie wyglądał nasz pies. Unikajmy kupna szczeniaka, jeżeli zauważymy typowe wady rasy u rodziców naszego psa. Dla przykładu: Jeżeli matka i ojciec są o bardzo jasnym umaszczeniu (płaszczyk) nie wymagajmy od naszego szczeniaka tego, aby jak będzie dorosły był o ciemnym ubarwieniu.

Podczas pierwszej wizyty u hodowcy zwróćmy uwagę na to w jakich warunkach mieszka nasz przyszły pies. Czy jest to hodowla w której dba się o psy – widać to na pierwszy rzut oka, nawet dla laika. Jeżeli jest czysto i schludnie oraz psy zachowują się normalnie (nie boją się). Możemy przystąpić do wstępnych oględzin naszego psa.

Na jakie cechy powinniśmy zwrócić uwagę podczas zakupu szczeniaka?

do podstawowych należą:

• budowa psa
• ciemiączko (wada – niezrośnięte ciemiączko)
• podniebienie (wada – rozszczep podniebienia)
• przepuklina pachwinowa oraz brzuszna
• zgryz (wada – przodozgryz, tyłozgryz)
• uszy (wada- opadnięte uszy tuż przy nasadzie)
• dodatkowe palce (wada – wilczy pazur)

To są oczywiście podstawowe cechy, na które zwraca hodowca – znawca rasy – jednak tych tech jest o wiele więcej.

Nigdy nie starajmy się dokonać „szybkiego” zakupu psa. Nasza wizyta u hodowcy powinna przekroczyć minimum 3-4 godziny. W tym czasie uzyskamy i tak tylko podstawowe informacje jak wychowywać i pielęgnować naszego przyszłego przyjaciela. Podczas rozmowy z hodowcą starajmy się nie trzymać szczeniaka na rękach – pozwólmy mu pobiegać swobodnie po pomieszczeniu w którym się znajdujemy. Dzięki temu będziemy mogli zaobserwować jak porusza się nasz york, czy nie jest bojaźliwy w stosunku do nas oraz otoczenia. Starajmy się uzyskać jak najwięcej informacji o psie, jego indywidualnych upodobaniach i cechach charakteru – pomoże nam to w późniejszym wychowaniu naszego pupila.

Hodowca powinien udostępnić nam (do przeczytania lub najlepiej kserokopię) kartę miotu w której uzyskamy informacje o miocie i ocenę którą uzyskały szczeniaki podczas przeglądu moitu. Informacja ta jest bardzo ważna, gdyż osoby wydelegowane do oceny miotu przez Związek Kynologiczny są specjalistami. Dzięki tym informacją będziemy wiedzieć czy nasz pies jest zdrowy i dobry w budowie i typie.

Kolejnym dokumentem jaki powinniśmy otrzymać od hodowcy jest książeczka zdrowia. Powinny być w niej umieszczone wszystkie szczepienia oraz daty odrobaczenia szczeniaka. Hodowca powinien również poinformować nas o kolejnych terminach szczepień naszego szczeniaka.

Metryka – dzięki niej będziemy wiedzieć po jakich rodzicach jest nasz szczeniak. Pamiętajmy , że jest to jeden z najważniejszych dokumentów, na podstawie którego później otrzymamy rodowód psa.

Umowa kupna – sprzedaży psa – dzięki niej mamy pisemną informację, że nasz pies jest zdrowy i bez ewentualnych wad.

Serdecznie witamy wszystkich miłośników psów rasy Yorkshire Terrier Od wielu lat yorki w naszej hodowli dają nam dużo pracy i wyrzeczeń, ale w zamian dają nam również wiele radości i satysfakcji. Jesteśmy młodą, amatorską hodowlą rasy Yorkshire Terrier, jednak dokładamy wszelkich starań, aby Yorki urodzone u nas były zdrowe, bez wad, o wspaniałym jedwabistym włosie. Yorki to małe psy z kokardkami. Są bardzo inteligentne. Nasza hodowla posiada w ciągłej sprzedaży szczeniaki yorki po najlepszych skojarzeniach w Polsce. Na naszej stronie znajdziecie Państwo również opis jak pielęgnować yorka oraz wiele innych przydatnych informacji związanych z ta rasą. Strona którą teraz Państwo przeglądacie powstała w wyniku ogromnej ilości zapytań skierowanych do nas, a związanych z wystawianiem yorków na wystawach organizowanych przez Polski Związek Kynologiczny w Polsce.

Na łamach naszej witryny postaramy się przybliżyć Państwu choć ułamek wiedzy jaką zgromadziliśmy podczas wystawiania naszych yorków na wystawach.

Mamy nadzieję, że choć w małym stopniu przyczynimy się do tego aby Państwa yorki osiągały ogromne sukcesy na wystawach.

Z poważaniem
G , W Czechowiczowie

Właściciele psów rasy Yorkshire Terrier niekiedy również doświadczeni, mają czasem trudności w zorientowaniu się, czy pojawiające się u ich zwierząt objawy nie świadczą o chorobie. Do zmian fizjologicznych – normalnych u yorków, a niepokojących właścicieli – należą – zbieranie się niewielkiej ilości wycieku w kącie oka (zwłaszcza po nocy), pojawienie się krwi i wydzieliny śluzowej w ujściu pochwy przy cieczce u suk, nieduże ilości wydzieliny gruczołów łuszczkowych w uchu, wypadanie sierści przy zmianie pokarmu lub poprzedzające zmianę pory roku, wypadanie zębów u młodego yorka i szereg innych. Niekiedy pojawiające się zmiany są typowe dla rasy Yorkshire Terrier. Najczęściej właściciel zwraca uwagę na wygląd psa, stan jego odżywienia i apetyt oraz na sposób zachowania się i reakcję na sygnały dawane przez opiekuna.
Yorki – Skóra Owłosienie powinno być jednolite, błyszczące – typowe dla danej rasy. Miejsca pozbawione włosów i włosy skrócone są oznaką przebytej choroby skóry (blizny) lub zdradzają obecność pasożytów i drobnoustrojów, a także mogą świadczyć o świądzie.
Miękkość i rodzaj włosów zależą od genetyki. Na ogół włos u psów rasy Yorkshire Terrier nie powinien być najeżony, połamany, rozdzielony i matowy. Siwe włosy obok ciemnych, nie zmienionych w barwie na wargach, czole i łukach ocznych, są oznaką starości. Skóra u zdrowych yorków na ogół nie ma przykrego zapachu. Jedynie, jeśli york pies jest mokry, woń może być bardziej wyraźna. Skóra powinna być równomiernie ciepła i elastyczna. Wielkość i kształt poszczególnych części yorka powinien być typowy, odpowiadać cechom rasy i nie wykazywać odchyleń od stanu normalnego. Jeżeli zauważymy zmienione miejsca na skórze, należy je ostrożnie omacać, zwracając uwagę na reakcję psa (objawy bólu), ciepłotę, konsystencję i ewentualne trzeszczenia, mogące świadczyć o dostaniu się powietrza pod skórę lub o złamaniu kości.
Yorki – Głowa Nos powinien być wilgotny i zimny. Suchy i ciepły nie zawsze jest oznaką choroby. U wielu psów rasy Yorkshire Terrier okresowo pojawia się śluzowy, klarowny wypływ z nosa, co jest rzeczą normalną. Jeśli jest z domieszką ropy, cuchnący i o białoszarym lub krwistym kolorze może być oznaką zapalenia błony śluzowej nosa lub innych miejsc układu oddechowego i może świadczyć o wystąpieniu choroby zakaźnej. Język i błony śluzowe winny być bladoczerwone. Silnie zaczerwienione, suche występują przy gorączce, czemu często towarzyszy biały nalot na języku. Zianie u yorków jest z reguły połączone z przyspieszeniem oddechu i u psów zmęczonych nie jest oznaką choroby. Zwiększone wydzielanie gruczołów ślinowych – ślinienie się – może poprzedzać zbliżającą się porę karmienia lub też zdradzać zainteresowanie karmą. Nie należy jednakże tego objawu lekceważyć, ponieważ towarzyszy wielu chorobom.

Yorki – Zęby. U młodych psów zęby mleczne począwszy od 16 tygodnia życia do około 7 miesięcy, a niekiedy i dłużej, ulegają wymianie na stałe. Zęby powinny być wolne od kamienia nazębnego. Zęby o zmienionej barwie – ciemne, złamane, a także ruchome (co zdarza się często u starszych psów), świadczą o schorzeniu. Są źródłem nieprzyjemnej woni z jamy ustnej.

Yorki – Oczy. Powinny być osadzone w oczodołach w sposób typowy dla rasy torkshire Terrier, klarowne i przejrzyste . Oko mętne, utrzymujący się ropny wypływ z oczu, nadmiernie obwisłe czy też wywinięte powieki, zaczerwienione i popękanych naczyniach spojówki są objawami choroby.

Yorki – Tułów Grzbiet u psów rasy Yorkshire Terrier powinien być prosty i łagodnie przechodzić w ogon. Wyraźne wygięcie grzbietu w odcinku lędźwiowym, połączone z ostrożnym poruszaniem się i bolesnością tej okolicy, obserwuje się najczęściej w wyniku choroby reumatycznej, dyskopatii, uszkodzeń nerek, ewentualnie pęcherza moczowego. Skrzywienie kręgosłupa na bok w każdym przypadku jest wadą, tak jak nadmiernie obwisły brzuch mogący świadczyć o wodobrzuszu, guzach w jamie brzusznej, zapaleniu otrzewnej, przemieszczeniu narządów (za wyjątkiem ciąży). Jako zmiany nienormalne i niekorzystne należy traktować deformację mostka (rozdwojenie, skrócenie, skrzywienie) i żeber. Obrzęki tułowia występują po urazach (stłuczenie mięśni i tkanki podskórnej), przy zastojach krwi w naczyniach krwionośnych, w wyniku miejscowych stanów zapalnych, po ukąszeniu owadów i w okresie tworzenia się ropni.
Świadectwem poprawności budowy kończyn jest właściwa dla yorków akcja kończyn. Kończyny w ruchu – stępie, kłusie i galopie. Yorki powinny mieć właściwy dla rasy sposób stawiania kończyn i zachowania się w ruchu. Dokładna znajomość poprawności ruchu u psów rasy Yorkshire Terrier jest konieczna dla szczegółowej oceny i rozróżnienia stanów chorobowych narządu ruchu. Oznaką zaburzeń poruszania się jest kulawizna, tj. od utykania (bolesność kończyny przy jej obciążeniu) aż do nieobarczania kończyny włącznie. Zdrowy pies york powinien na kończynach opierać się pewnie i bez obaw, łatwo zmieniać tempo poruszania się i bez trudności pokonywać zakręty.
Należy umieć zorientować się, kiedy Yorkshire Terrier jest wychudzony lub nadmiernie otyły i czy oba te stany nie wiążą się nie tylko z niechęcią lub nadmierną chęcią do jedzenia, ale i ze stanem zdrowia. Jest to szczególnie istotne przy porównaniu psów różnych ras, gdzie podstawą musi być właściwa ocena typowości rasowej i konstytucji (suma właściwości fizycznych i psychicz­nych uwarunkowanych dziedzicznie). Jako przykład niech posłużą psy dwóch skrajnie dobranych pod względem konstytucji ras – york i mops. Chorobliwie zmienione kształty u yorków obserwuje się przy charłactwie (duża czaszka o skróconych kościach twarzowych, krępy gruby kręgosłup, krótka cienka szyja, skrócenie i wydelikacenie kończyn). Nawet nieznaczne wahania w stanie odżywienia można zauważyć przez ważenie psa w określonych odstępach czasu. Wychudzenie może mieć miejsce nie tylko na skutek spożywania niedostatecznej ilości lub złego jakościowo pokarmu, zarobaczenia, przepracowania oraz chorób wyniszczających. Występuje także z powodu zaniku mięśni przy chorobach stawów, mięśni, kości i nerwów jako „zaniki z bezczynności”.
Zdrowe yorki winny mieć dobry apetyt i chętnie zjadać pokarmy podawane regularnie o tej samej porze dnia. Jeżeli psy yorki nie jedzą – może to być oznaką przejedzenia, niechęci do danej karmy, braku wypróżnień lub braku ruchu. Jeżeli niechęć ta utrzymuje się dłużej niż 1 dzień i apetyt po poście nie wraca – jest to najczęściej oznaką choroby.
Nie mniej ważne są wydaliny. Konsystencja, częstość oddawania i skład wydalin zależy głównie od żywienia. Jeśli psy dostają dużo kości, konsystencja kału jest zbita, a także obserwuje się obstrukcje. Kał z domieszką śluzu i smużek krwi występuje przy zapaleniu jelit i zarobaczeniu. Mocz oddawany z objawami bólu i przeszkodami, w małych ilościach, może sugerować choroby układu wydalniczego. Mimowolne i bezwolne oddawanie moczu występuje przy porażeniu zwieraczy pęcherza. Mocz zdrowych psów jest barwy słomkowej, klarowny i przezroczysty.
Zdrowe, dobrze wychowane yorki powinny być karne, żywo reagować na zmiany w otoczeniu. Przy zbliżaniu się osób obcych i w nieznanych sytuacjach są na ogół czujne, opanowane i powściągliwe. Niezwłocznie sygnalizują zauważone zmiany, a osoby i otoczenie obserwują uważnie.
Chore yorki więcej leżą, podnoszą się z wielkim trudem i niechętnie, nawet na polecenie opiekuna. Normalnie psy siadają, a kładą się na ziemi albo w pozycji „waruj”, albo na boku z wyciągniętymi kończynami. W czasie choroby yorki zachowują się niespokojnie, często zmieniając legowisko, albo są apatyczne, w zależności od rodzaju schorzenia. Na ogół niechętnie wychodzą na spacer oraz szybciej niż zwykle z tego spaceru wracają.

W dostępnych nam źródłach nie znajdujemy nigdzie najmniejszego nawet śladu pierwszego Rodowód psa zetknięcia się człowieka z psem. W najstarszym piśmiennictwie zastajemy sytuację, w której pies był już dostatecznie udomowiony.
Jedno jest pewne, zarówno pies jak i późniejsze zwierzęta domowe były oswajane stopniowo i systematycznie przez tysiące lat drogą powolnego przechodzenia ze stanu dzikości. Pozostaje to w ścisłym związku z przemianami, jakim podlegał człowiek w drodze ewolucji od koczowniczegp życia do życia osiadłego.  Ze źródeł archeologicznych i zachowanego piśmiennictwa wynika, że wiele pierwotnych psów miało formy odmienne, dużo też przypomina psy dzisiejsze. Wiele tych odmian wyginęło, na ich miejsce pojawiły się inne, dając początek psom tak dobrze nam dzisiaj znanym. Wykopaliska wskazują, że pierwsze kontakty człowieka z psem nastąpiły około 15 tysięcy lat temu, w najstarszym okresie rozwoju kultury ludzkiej, nazywanym epoką kamienną. Człowiek w tym okresie był tylko myśliwym i zbieraczem, żywiącym się także różnymi skorupiakami. Zamieszkiwał gromadnie jaskinie, dające mu schronienie przed ówczesnym ostrym klimatem i stąd nazywany był człowiekiem jaskiniowym. Żył przeważnie z tego, co upolował. Pomagał mu w tym pies, dzięki któremu człowiek stawał się silniejszy wobec niebezpieczeństw ze strony świata przyrody. Ustalono, że najstarszą formą psa, od którego pochodzą formy późniejsze, jest Canis familiaris putiatini, który został odkryty w postaci dobrze zachowanego kośćca wśród wysypisk ze skorup muszli w okręgu moskiewskim. Kośćcowi towarzyszyły także liczne pogruchotane kości różnych ssaków oraz narzędzia kamienne ówczesnego człowieka. Na podstawie pokładów flory przypuszcza się, że pies ten żył w okresie ok. 9000 lat p.n.e. Był to pies wielkości owczarka o smukłych kończynach i długim obwisłym ogonie. Szczątki tego psa znajdujemy również w innych okolicach Europy. W pokładach okresu kamiennego, zwanego neolitem, znaleziono także resztki innego psa, tzw. torfowego, nazwanego „szpicem budowy palcowej” – Canis familiaris palustris. Pies ten występuje w rozmaitych wielkościach. Ma duży zasięg terytorialny. Najczęściej jego szczątki znajduje się w budowlach palowych Szwajcarii, a także na terenie Jugosławii (Bośnia), Włoch, Niemiec (Badenia), a także Austrii. Budową ciała pies ten przypominał szpica i dał początek dzisiejszym szpicom, terierom i pinczerom. Już wtedy pies torfowy był używany do obrony i stróżowania. Znajdowano te psy w grobowcach z ludzkimi szczątkami, a jed­nakowe ślady na czaszkach tych psów wskazują, że były uśmiercane i chowane razem ze swym panem w razie jego śmierci. Również razem z kośćmi człowieka z późnej epoki kamiennej odkrył rosyjski geolog Inostrancew w jeziorze Ładoga pod Nowogrodem psy powstałe na północy – Canis familiaris Inostrancewi. Od tych psów wywodzą się dzisiejsze psy polarne oraz nowofundlan-dy, bernardy, dogi, buldogi, boksery. W starożytności psy te używane były także do walk. Z epoki brązu, a więc około 2500 lat p.n.e., czyli przeszło 4 tys. lat temu, pochodzi inny typ psa utrzymywango do pilnowania stad bydła – nazwany Canis familiaris matris optimae. Od tego psa wywodzą się owczarki. Szkielety tych psów odkryto na Morawach, w Austrii, w Niemczech i Holandii. Połączenie psów z epoki budowli palowych z psami z epoki brązu dało formę pośrednią, która nazwana została Canis familiaris intermedius. Znaleziono te psy w pokładach popiołu w Austrii i Czechach. Były one wykorzystywane do polowań. Od nich pochodzą dzisiejsze psy myśliwskie.
W okolicach Jeziora Bodeńskiego zostały wykopane szczątki psów długogłowych – na­zwanych Canis familiaris leineri. Należą one do grupy chartów i miejscem ich pochodzenia może być Afryka Północna. Ukształtowały się na obszarach stepowych, na których zmysł wzroku i szybkość oraz głęboka klatka piersiowa, smukła budowa, silne umięśnienie, mają decydujące znaczenie. Słaba tkanka tłuszczowa i doskonały wzrok wskazują na wybitną specjalizację w takich warunkach terenowych.
Wymienione psy o nazwach łacińskich są formami wymarłymi, a o ich istnieniu w czasach przedhistorycznych świadczą tylko wykopaliska. Zostały one dokładnie zbadane i porównane z psami współczesnymi. Na podstawie różnic w budowie czaszek dokonano powyż­szego podziału oraz ustalono pokrewieństwo dzisiejszych ras. Tych sześć typów przedhis­torycznego psa domowego dało początek wszystkim późniejszym rasom psów. Przez następne wieki interesowano się psami z uwagi na ich użyteczność, podświadomie sto­sując selekcję zgodnie z potrzebami człowieka, który widział w psie pomocnika w swój ;j pracy. Ciągłe zmiany w sposobach pracy ludzkiej wpływały na kształtowanie się psa. Ulegał on przeobrażeniom zarówno fizycznym jak i psychicznym, dostosowywanym do każdego eta­pu gospodarki ludzkiej. Różnorodość form pracy, w której pies znajdował zastosowanie, prowadziła do wytworzenia wielu specjalnych ras, tak pożytecznych dla człowieka. Wraz ze zmianami w sposobach pracy człowieka zmieniały się rasy psów. Jedne zanikały, inne powstawały w ich miejsce, zależnie od warunków środowiskowych, geograficznych i klimaty­cznych, powodujących wykształcenie się odmian różniących się między sobą wzrostem, uwło-sieniem, umaszczeniem, temperamentem, a także kwalifikacjami psychicznymi niezbędnymi w wykorzystaniu do pewnych usług. Trwało to przez całą starożytność i średniowiecze, o czym świadczą pomniki dawnej kultury i piśmiennictwo z tamtych czasów. Pod koniec średniowiecza na zachodzie Europy pojawiły się pierwsze podręczniki traktujące o psach. W wieku XIV książka napisana przez przeoryszę klasztoru Lilianę Verners wymienia takie psy jak: chart, mastiff, gończy (ogar), spaniel, pies ziemny (terrier), pies rzeźnicki, pies podwórzowy i piesek damski do zbierania pcheł (bardzo przydatny w czasach średniowiecz­nych, gdy grasowała dżuma).
W wieku XVI książka lekarza królowej Elżbiety wymienia już więcej ras, np. psa na zające, teriera, posokowca, charta, gończego, jamnika, psa na złodziei, setera, spaniela, psa pasterskiego, psa do stróżowania, psa rzeźnickiego, posłańca, psa nocnego, psa do ciągnięcia wody, do obracania rożna, psa tancerza.
W czasach nowożytnych słynny przyrodnik Linneusz w połowie XVIII wieku wymienia już około 140 ras, notując takie psy m.in. jak: owczarek, pudel, maltańczyk, mops, buldog, kilka rodzajów wyżłów, posokowiec, dzikarz, kilka rodzajów chartów i inne. Niektóre z nich przetrwały do naszych czasów, inne wyginęły w ciągu tych 200 lat, a w ich miejsce powstały nowe, tworząc obecnie około 400 odmian i ras.
Najstarsza czaszka psa, znaleziona na terytorium Polski, pochodzi z okolic Sandomierza i wiek jej ocenia się na 4 tysiące lat p.n.e. Badania wykazały, że pies ten należał do dużej odmiany i był w wieku około 10 lat, co świadczyłoby o tym, że był chowany przez domowników, bowiem pies dziki nie dożyłby tego wieku. Inne, młodsze wykopaliska psie . znaleziono w Rzucewie koło Pucka, oraz nad jeziorem Gopło. Jedną z psich mogił z połowy III tysiąclecia znaleziono koło Hrubieszowa. Układ szkieletu i pozostawione obok niego ozdobne naczynie gliniane z pokarmem może świadczyć o rytualnym jego pochówku. Również wspólny grób człowieka z pięcioma psami (sprzed około 1700 lat p.n.e.) odkopano w okolicach Sandomierza. Najprawdopodobniej w ten sposób pochowano kogoś ze starszyzny rodowej. Ostatnie wykopaliska psów znaleziono pod Opolem. Odkopane szczątki psów wskazują, że były ich dwa rodzaje: większy – podobny do wilka oraz mniejszy – podobny do szpica, który być może oddawał usługi jako pasterz i stróż. W Polsce w czasach średniowiecza, podobnie jak i na Zachodzie, największą popularnością cieszyły się psy używane do polowania na grubego zwierza – brytany, charty, ogary i wyżły. Mieliśmy ongiś własne odmiany tych psów, niestety prawie nic nie ocalało z tych ras. Polowania na grubego zwierza były przywilejem króla i możnych rodów. Nadawano też przywileje łowieckie biskupom i opactwom. Posiadali oni własne psiarnie, których obowiązek utrzymania spadał na chłopów i mnichów klasztornych. W wiekach późniejszych psy do polowania na drobną zwierzynę trzymane były po dworach ziemiańskich przez szlachtę dla zaopatrzenia spiżarń w dziczyznę.
Postępujące trzebienie lasów i wyniszczenie grubej zwierzyny spowodowało najpierw zniknięcie brytanów. Najdłużej uchowały się gdzieniegdzie ogary i charty przydatne w polowaniu na zwierzynę mniejszą, natomiast na czoło psów myśliwskich zaczęły wysuwać się legawce-wyżły, z których wyżeł polski – wodołaz dostarczył swej krwi niemieckim wyżłom szorstkowłosym. W piśmiennictwie polskim nie mamy monografii, która dawałaby wzorcowy obraz naszych psów myśliwskich dawnych lat. Jedyny dokument z pierwszej połowy XVII w., to „Myślistwo z ogary” Jana Ostroroga, wojewody poznańskiego, światłego męża stanu. W swej książce, wydanej w 1618 r., daje nam obraz ogarów, mówi o ich chowie i o polowaniu z nimi. „Myślistwo z ogary” jest nie tylko doskonałym podręcznikiem racjonalnych zasad hodowlanych, ale także pomnikiem języka polskiego, stanowiąc zarazem dumę polskiej kynologii. Obok ogarów, charty były ulubionymi psami, z którymi polowano na otwartych przestrzeniach, zwłaszcza na dawnych terenach Ukrainy, a także i w środkowej Polsce. Mieliśmy własną odmianę tych psów, o krótkiej sierści, zwaną chartami polskimi w odróżnieniu od chartów pochodzenia wschodniego. W XIX w. pies ten zaczął jednak zanikać z powodu rozdrobnienia własności ziemskiej i wysokich opłat za trzymanie chartów (po 15 rubli od sztuki) w „kraju przywiślińskim”. Do połowy naszego wieku ostało się nieliczne pogłowie w kilku majątkach. Na ziemiach polskich trzymane były również w ordynacjach magnackich specjalne psy przeznaczone do strzeżenia stad owiec na terenach nizinnych. Nizinny pies owczarski utrzymywany był przy owczarniach już od XVI w., jednak rozwój hodowli owiec w XIX wieku spowodował zwiększone zapotrzebowanie na tego typu psy, które rozpowszechniły się zwłaszcza na terenie Lubelszczyzny. Z uwagi na znaną bojaźliwość owiec, dobierano psy łagodne, nadające się do spokojnego strzeżenia swoich podopiecznych na pastwiskach. Były to psy niewielkie, z długą sierścią, okrywającą całego psa.
Jak podaje literatura angielska, te owczarki polskie dostały się w drodze transakcji handlowej w ilości 6 sztuk do Szkocji, celem odświeżenia krwi tamtejszych owczarków, co w rezultacie przyczyniło się do ukształtowania dzisiejszych psów rasy bearded collie. W początkach XX w. znaczenie naszego owczarka poważnie zmalało. Przyczyniło się to do zmniejszonego zainteresowania tym psem; tak że utrzymał się on jedynie u starych owczarzy i w gospodarstwach chłopskich. Niezależnie od psów owczarskich na nizinnych terenach kraju rolę pasterską przy owcach spełniał także pies dużo większy, występujący na terenach górskich. Zadaniem jego było nie tylko strzeżenie owiec przed drapieżnikami, ale także domostwa gospodarzy. Jest nim owczarek, zwany podhalańskim